Jeziora Plitwickie to park narodowy położony w górzystym regionie Lika. Park narodowy został utworzony w 1949 roku i zajmuje powierzchnię 296,85 km² niezwykłego naturalnego piękna, co czyni go największym spośród ośmiu parków narodowych Chorwacji. Wysokość terenu waha się od 367 m n.p.m. (Koranski most) do 1279 m n.p.m. (Seliški vrh). W 1979 roku park został wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO w uznaniu jego wyjątkowego piękna naturalnego oraz niezakłóconego procesu powstawania trawertynu w wyniku działania procesów chemicznych i biologicznych. Park stanowi wyjątkowe zjawisko hydrografii krasowej.

Jeziora Plitwickie są oddzielone naturalnymi barierami z trawertynu, który powstaje w wyniku działania mchów, glonów i bakterii. Narastające warstwy roślin i mikroorganizmów tworzą bariery trawertynowe, które zwiększają swoją wysokość w tempie około 1 cm rocznie.

Na terenie parku znajduje się 16 jezior podzielonych na grupę Górnych i Dolnych Jezior. Powstały one dzięki wodom spływającym z gór i opadają z wysokości 636 do 503 m n.p.m. na odcinku około 8 km, w kierunku z południa na północ. Jeziora zajmują łącznie powierzchnię około 2 km², a woda wypływająca z najniższego jeziora tworzy rzekę Korana. Jeziora dzielą się na 12 Górnych Jezior (Gornja jezera) i 4 Dolne Jeziora (Donja jezera). Górne Jeziora to: Prošćansko jezero, Ciginovac, Okrugljak, Batinovac, Veliko jezero, Malo jezero, Vir, Galovac, Milino jezero, Gradinsko jezero, Veliki Burget i Kozjak. Dolne Jeziora to: Milanovac, Gavanovac, Kaluđerovac i Novakovića Brod.

Jeziora Plitwickie słyną ze swoich niezwykłych kolorów, które zmieniają się od lazuru i zieleni po szarość i błękit. Barwa wody zmienia się nieustannie w zależności od ilości minerałów i organizmów znajdujących się w wodzie oraz kąta padania światła słonecznego.

Park położony jest w środkowej Chorwacji i otoczony przez trzy pasma górskie należące do Gór Dynarskich: Plješevica (Gornja Plješevica – 1640 m), Mala Kapela (Seliški Vrh – 1280 m) oraz Medvedjak (884 m). Na terenie Parku Narodowego mieszka również około 4000 osób. Lokalna gospodarka opiera się głównie na turystyce i rolnictwie. Wędrówki piesze są jedną z najpopularniejszych aktywności, a dla odwiedzających przygotowano zorganizowane trasy. Inne możliwości obejmują rejsy elektrycznymi łodziami, przejazdy kolejką, jazdę na rowerze, narciarstwo i wioślarstwo.

Pod wodospadami trawertynowymi czasami rośnie mech Cratoneuron. Mech stopniowo pokrywa się trawertynem, podczas gdy świeża warstwa rośnie dalej. Najpierw powstaje skalny nawis, a z czasem pod nim tworzy się sklepienie jaskiniowe. Jeśli woda nadal przepływa w tym miejscu, jaskinia stopniowo się powiększa. Na terenie parku występują również jaskinie wapienne.

Obszar parku narodowego jest w dużej mierze porośnięty lasami, głównie bukowymi, świerkowymi i jodłowymi, a roślinność stanowi mieszankę gatunków alpejskich i śródziemnomorskich. Dzięki zróżnicowanym mikroklimatom, rodzajom gleby i różnicom wysokości występuje tu wyjątkowo duża różnorodność zbiorowisk roślinnych.

Park jest również siedliskiem niezwykle bogatej fauny i wielu gatunków ptaków. Można tu spotkać rzadkie zwierzęta, takie jak niedźwiedź brunatny, wilk, orzeł, sowa, ryś, żbik i głuszec, a także wiele bardziej pospolitych gatunków. Na terenie parku odnotowano co najmniej 126 gatunków ptaków, z czego około 70 regularnie się tu rozmnaża.

DOJAZD

„`